श्रीमद् राधाष्टकम् || Shrimad Radhashtakam ||

श्रीमद् राधाष्टकम् || Shrimad Radhashtakam ||

निकुञ्जे मञ्जूषद्विविधमृदुपुष्पैकनिचयैः,

समाकीर्णं दान्तं सुमणिजटितं केलिशयनम् ।

हृदि प्रादुर्भूतोद्भटविरहभावैः सपदि यत्,



करे कृत्वा पत्रव्यजनमुपविशन्तीं हृदि भजे ॥ १॥

विदित्वा गोपीशं श्रमविहितनिद्रं हृदि भिया,

रणत्कारैर्भूयान्न खलु गतनिद्रः परमिति ।


द्वितीयेन स्तब्धाचलनचपलं कङ्कणचयं,

वितन्वन्तीं मन्दं व्यजनमथ राधां हृदि भजे ॥ २॥




विधायाच्छैः पुष्पैर्विविधरचनां चारुमृदुलां,

पदप्रान्तालम्बां स्वकरकमलाभ्यां पुनरसौ ।


स्थितं स्वप्राणानां प्रियतममनन्यं निजपुरो-,

ऽवगत्यातन्वन्तीमुरसि वनमालां हृदि भजे ॥ ३॥


पुरा रासारम्भे शरदमलरात्रिष्वपि हरि-,

प्रभावाद्युल्लीढस्मरणकृतचिन्ताशतयुताम् ।


हृदि प्रादुर्भूतं बहिरपि समुद्वीक्षितुमिव,

स्वतो वारं वारं विकसितदृगब्जां हृदि भजे ॥ ४॥


विचिन्वन्तीं नाथं निरतिशयलीलाकृतिरतं,

प्रपश्यन्तीं चिह्नं चरणयुगसम्भूतमतुलम् ।


प्रकुर्वन्तीं मूर्धन्यहह पदरेणूत्करमपि,

प्रियां गोपीशस्य प्रणतनिजनाथां हृदि भजे ॥ ५॥


निजप्राणाधीशप्रसभमिलनानन्दविकस-,

त्समस्ताङ्गप्रेमोद्गतमतनुरोमावलिमपि ।


स्फुरत्सीत्कारान्तःस्थितसभयभावैकनयनां,

पुनः पश्चात्तप्तामतुलरसपात्रं हृदि भजे ॥ ६॥


लसद्गोपीनाथाननकमलसंयोजितमुखां,

मुखाम्भोधिप्रादुर्भवदमृतपानैकचतुराम् ।


परीरम्भप्राप्तप्रियतमशरीरैक्यरसिकां,

तृतीयार्थप्राप्तिप्रकटहरिसिद्धिं हृदि भजे ॥ ७॥


न मे वाञ्छ्यो मोक्षः श्रुतिषु चतुरात्मा निगदितो,

न शास्त्रीया भक्तिर्न पुनरपि विज्ञानमपि मे ।


कदाचिन्मां स्वामिन्यहह मयि दासे कृपयतु,

स्वतः स्वाचार्याणां चरणशरणे दीनकरुणा ॥ ८॥

 । इति श्रीमद्राधाष्टकं सम्पूर्णम् ।

 Radhashtakam

Shrimad Radhashtakam


टिप्पणी पोस्ट करें

0 टिप्पणियां